Tot gisteren stond er in Deurne een lieflijk huisje met erker, een plek waar generaties lief en leed deelden. Plots kreeg een bulldozer toegang tot het terrein en nam gulzige happen uit de bakstenen gevels. Wat maanden had geduurd om te bouwen, was in amper een dag verdwenen. Het enige dat nog herinnerde aan het huisje, waren stalen dranghekken en een container vol gruis.
In dit geval was het slechts een klein huisje langs een drukke autoweg, maar hetzelfde lot trof de kastelen Château de Noisy in de Belgische Ardennen en Hof van Delft in Ekeren. Het verzet tegen de afbraak van deze historische bouwwerken mocht niet baten. De bulldozer vond zijn weg en maakte oude dromen met de grond gelijk.
Verandering is beweging
Verandering is beweging. De wereld beweegt voortdurend en niets staat stil. Maar dat neemt niet weg dat we sommige dromen liever even on hold zouden zetten. Samen met de dingen die we moeten prijsgeven en loslaten, verdwijnt er een stuk historie. Het zijn niet alleen stenen en balken die sneuvelen, maar ook de verhalen van mensen die op deze plaatsen hebben geleefd, gehuild en gelachen.
Bij het zien van die container vol brokstukken op de plek waar ooit een huis stond, schoot me een tekst te binnen. Het zijn de profetische woorden van Jesaja:
“Blijf niet stilstaan bij wat eertijds is gebeurd, denk niet terug aan het verleden. Zie, Ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt? Ik baan een weg door de woestijn, rivieren in de wildernis.” – Jesaja 43:18-19
Jesaja sprak deze woorden tot het volk Israël tijdens hun ballingschap en verdriet. Hij moedigde hen aan om niet vast te blijven zitten in het verleden, maar om open te staan voor de nieuwe dingen die God aan het doen was.
Dat kan een hele uitdaging zijn. Nadat de bulldozer zijn werk heeft gedaan, blijft er een woestenij of wildernis achter. Geen wegen of rivieren, alleen een troosteloze leegte. Dat maakt het moeilijk om je voor te stellen wat daar op die plek zou kunnen groeien of verrijzen. Het enige tastbare beeld dat achterblijft, is de herinnering aan wat is geweest.
Nieuwe tijden vragen om nieuwe huizen
Zo is het ook met het leven zelf. Ook al proberen we dingen te behouden, soms verandert alles. Soms worden dingen afgebroken of deuren gesloten die ons dierbaar waren. Zelfs als we ons best doen om het oude te beschermen, verliezen we uiteindelijk de strijd. Loslaten of iets opgeven kan moeilijk zijn, en vaak blijven we achter met gevoelens van rouw of mislukking.
Waarom gebeurt zoiets? Waarom breken dingen soms af bij onze vingers? En waarom lopen dingen niet zoals we willen, waardoor onze dromen in duigen vallen? Misschien wel om dezelfde reden als waarom er kastelen ten prooi vielen aan de bulldozer. Nieuwe tijden vragen om nieuwe huizen. De oude gebouwen werden te groot en te log voor de eigenaar om er nog in te kunnen wonen. Misschien heeft hij het nog even geprobeerd, maar uiteindelijk kostte het onderhouden van de oude droom hem al zijn geld en energie.
Laat los en je zult worden losgelaten
Loslaten kan moeilijk zijn, maar als we ontdekken wat niet meer bij ons past, kan dat bevrijdend zijn. Vasthouden aan dingen die niet meer passen, houdt ons in een vicieuze cirkel van stagnatie. Zo lang de landheer geen afstand deed van zijn kasteel, bleef hij gevangen in de last van de verantwoordelijkheid voor een huis dat langzaam verviel. Elke dag dat hij dit uitstelde, werd de last ondraaglijker.
Zoals Prediker (3:1) al zei, alles heeft zijn tijd en uur. Zelfs de dingen die we langdurig hebben opgebouwd, behoren ons uiteindelijk niet toe. Soms moeten we dingen loslaten om ruimte te maken voor nieuwe groei, net zoals het oude eerst moet plaatsmaken voordat het nieuwe kan ontstaan.
Alles wordt nieuw
Het oude huis is voorbij, maar binnenkort zullen bouwlieden een nieuwe droom realiseren. Er zullen bakstenen gemetseld worden en nieuwe gebouwen zullen zich uitstrekken naar de hemel. Mensen zullen er gaan wonen en op de plek van dat oude huisje begint dan een heel nieuw tijdperk.
“Zie je het al?” daagt Jesaja ook ons uit. Kun je je het visioen al voorstellen? Kijk vooruit, laat het verleden achter je. Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw!
Reflectievragen
- Herken je ze, die momenten waarop je moest loslaten wat dierbaar voor je was?
- Zijn er ‘heilige huisjes’ in je leven waar je krampachtig aan vast probeert te houden, ook al weet je dat het eigenlijk beter is om los te laten?
- Hoe maak je jezelf gereed om vol vertrouwen het onbekende tegemoet te treden en het nieuwe in geloof te omarmen?
Geef een reactie