Vandaag is het Aswoensdag, het begin van de christelijke Veertigdagentijd. En niet toevallig valt vandaag ook de start van de islamitische Ramadan. Voor miljoenen mensen wereldwijd breekt een periode aan van vasten en bezinning. Een tijd om te vertragen en je opnieuw te richten op wat er werkelijk toe doet.
Er zijn veel manieren om deze veertig dagen bewust te beleven: door meer uit de Bijbel te lezen, te mediteren, dagelijks een wandeling in de natuur te maken, of een goede daad te stellen.
Op deze blog neem ik je de komende tijd graag mee op mijn eigen veertigdagenreis. Lees mee — en voel je welkom om in de reacties ook jouw inspiratie te delen.
Vandaag, op Aswoensdag, werd ik wakker uit een droom.
Een bijzondere droom op Aswoensdag
Ik droomde dat ik opnieuw op het atheneum zat, tussen allemaal jonge mensen. Waar ik vroeger een goede student was geweest, wist ik nu de antwoorden niet meer. Een mondeling examen geschiedenis leverde me een 6 op 20 op.
Na het mislukte examen liep ik door de gang. En plots begon me iets te dagen: waarom deed ik dit eigenlijk? Deze opleiding had ik al lang afgerond. Ik was al zoveel verder gegaan.
Toen ik wakker werd, klonk er een zin in mijn gedachten: “Zie, Ik maak alle dingen nieuw.” (Openbaring 21:5)
Op dat moment drong er iets belangrijks tot me door.
Waarom vasthouden aan het oude je kan doen stagneren
We ontvangen de energie en de kracht die nodig zijn om bepaalde doelen in ons leven te realiseren. Maar wanneer we te lang blijven vasthouden aan wat geweest is, begint die energie te stagneren.
Mijn droom confronteerde me ermee dat de energie voor een bepaalde fase opgebruikt was. Wat ooit een leerweg was, kan ook een comfortzone worden. Wij mensen zijn gewoontedieren. En dat is niet zonder risico. Want wanneer we blijven terugkeren naar wat vertrouwd is, terwijl het ons eigenlijk niet meer dient, begint het ons uit te putten.
Je kunt jarenlang hetzelfde werk doen, maar in plaats van vervulling te ervaren, voel je leegte. Je spreekt dezelfde mensen, beoefent dezelfde hobby’s, maar de bezieling is verdwenen. Soms overkomt het ook kerken of verenigingen. Ze blijven vasthouden aan wat altijd is geweest, maar de stroom van leven droogt langzaam op.
Toen ik mijn ogen opende, besefte ik: vasthouden aan het oude kan ons doen ronddraaien in cirkels. Maar soms vraagt het leven dat we de cirkel doorbreken. Dat we de moed vinden om los te laten. Dat we als pelgrims verder trekken, het onbekende tegemoet.
In mijn droom kon ik alleen falen, omdat ik op een plek was waar ik niet langer thuishoorde. Vernieuwing werd pas mogelijk toen ik de deur sloot en verder ging.
Zie, Ik maak alle dingen nieuw.
Dat is ook de belofte van Aswoensdag.
Uit de as van verbrande palmtakken — wat geweest is, wat zijn tijd heeft gehad — wordt een nieuw begin geboren. Een teken op je voorhoofd. Een zegen.
Een uitnodiging om los te laten. En opnieuw op weg te gaan.
Ik wens je een inspirerende Veertigdagentijd!
Geef een reactie