Misschien herinner je je wel een dag waarop je door dikke mist reed of wandelde. Sluiers van mist over een landschap geven alles een mysterieuze sfeer. Tijd en plaats lijken voor even te verdwijnen. Dat is wat mijn man en ik voelden toen we over de duinen wandelden, met enkel zicht op het pad achter ons en een paar meter voor ons. De verre horizon bleef een raadsel. Wat zou de toekomst brengen?
Verlangen naar grip in onzekere tijden
Veel mensen herkennen dit gevoel. In onzekere tijden worden we overspoeld door berichten, wat gemakkelijk een gevoel van machteloosheid kan oproepen. Mensen zoeken naar houvast en scrollen door eindeloze informatie in de hoop op duidelijkheid. We grijpen naar theorieën die ons een gevoel van grip geven, ook wanneer die niet altijd onschuldig zijn.
En toch: het verlangen naar helderheid is normaal en menselijk. Angst kan je verlammen.
Hoe vaak zeggen we niet: eerst zekerheid hebben, weten waar ik aan toe ben — en dan kom ik in actie? Tijdens mijn wandeling langs de kust van Zoutelande merkte ik dat ik zelf de neiging had om te wachten met op pad gaan tot de zon zou schijnen. Tot de hemel blauw was, de lucht helder en het pad zich zichtbaar voor mij uitstrekte.
Zekerheid is relatief
Maar het weerbericht bood minder zekerheid dan gehoopt. Tijdens onze reis veranderden de omstandigheden en plotseling bevonden we ons in een mysterieuze, benevelde wereld.
Zo kan het ook gaan in het leven. We plannen alles tot in de puntjes en proberen onzekerheid te vermijden, in de veronderstelling dat we de controle hebben. Maar in één oogwenk kan alles veranderen. Dat geldt voor mensen die moeten vluchten, voor wie in oorlogsgebieden leeft, of voor wie onverwachts met verlies wordt geconfronteerd. Je dacht alles op orde te hebben — en ineens wandel je in de mist.
Waarom juist de mist een groeiervaring kan zijn
Vandaag kwam ik een quote tegen die wordt toegeschreven aan iemand genaamd Sophie Madden. Wie zij precies is en waar de uitspraak vandaan komt, blijft in nevelen gehuld.
“Wees niet bang om de mist in te gaan. Wees nieuwsgierig, want je weet niet waar je zult uitkomen.”
Dat klinkt misschien als een onmogelijke opgave. Wanneer we het onbekende tegemoet gaan en onze plannen anders uitdraaien dan gehoopt, hoe weten we dan of de uitkomst positief zal zijn? Verlies van zekerheden voelt vaak als iets negatiefs; als een ervaring die we liever vermijden.
Toch kan die worsteling met een onzeker pad juist een waardevolle groeiervaring zijn. Denk maar aan het Bijbelverhaal van Jakob die met de engel worstelt (Genesis 32). Die nachtelijke strijd had niet alleen een diepgaand transformerende uitwerking op hem, maar bereidde hem ook voor op een nieuwe episode in zijn leven.
Het leven als gedeelde reis
We wandelen over het strand, Joost en ik. We springen over waterplassen en wurmen ons tussen de paaltjes door. De wereld om ons heen lijkt in een betoverende witte sluier gehuld: lucht, water en zand vloeien in elkaar over. Tijd en plaats vervagen. Voor ons strekt zich het grote onbekende uit, een horizon die zich met elke stap een beetje verder ontvouwt.
En dan zie ik het. Niet alleen het zand dat ons draagt, maar ook de talloze voetstappen voor en achter ons — sporen van mensen die hier eerder liepen.
Het leven blijkt een gedeelde reis.
Zelfs al voelt het soms anders: je bent nooit alleen. Zoals die mysterieuze Sophie Madden zegt — wie ze ook moge zijn — wees niet bang om de mist in te gaan. Juist op momenten van onzekerheid krijgen we de kans om te groeien in veerkracht en vertrouwen.
Geniet van een mooie veertigdagentijd 💚
Geef een reactie