Vriendelijkheid in zorg

Waarom vriendelijkheid geen luxe is maar noodzaak

In een wereld waar efficiëntie de boventoon voert, vergeten we soms de kracht van eenvoudige vriendelijkheid. En juist in de zorg — waar veel mensen zich kwetsbaar, ziek of afhankelijk voelen — maakt een zachte stem of een luisterend oor soms een wereld van verschil. Deze ochtend werd ik daar zelf mee geconfronteerd.

Al twee weken probeer ik een herhaalrecept te krijgen voor medicatie. Een mail naar de huisartsenpraktijk bleef onbeantwoord. Vorige week belde ik opnieuw. Een vriendelijke assistente checkte de mail en verzekerde me dat ze die zou doorsturen naar de huisarts. Maar ook daarop volgde geen reactie.

Toen ik deze ochtend opnieuw belde, kreeg ik een andere assistente aan de lijn. Haar toon klonk streng en betuttelend:

“Zo werkt het niet, mevrouw. U moet telefonisch contact opnemen met de huisarts. Anders krijgt u uw medicatie niet.”

Toen ik vertelde dat haar collega de mail vorige week nog had doorgestuurd, zei ze letterlijk:

“Ik zou het heel vreemd vinden als mijn collega zoiets zou doen.”

De impact van een kille benadering

Na het telefoontje voelde ik me afgeserveerd en verdrietig. Niet alleen omdat mijn vraag onbeantwoord bleef — maar vooral door de toon.
En ik begon me af te vragen:

Wat als ik belde vanwege iets veel ernstigers? Wat als ik nu oud, ziek of eenzaam was geweest?

Veel mensen nemen contact op met hun huisarts op momenten van kwetsbaarheid. Dan wil je niet worden betwijfeld of terechtgewezen — je hoopt op iemand die je hoort.

De kracht van een vriendelijke stem in de zorg

Een begripvolle toon kan helend zijn. Een simpel, vriendelijk woord kan de spanning verlichten, angst verminderen of zelfs pijn verzachten. Maar het omgekeerde is ook waar: kille of kleinerende communicatie kan schade aanrichten, zeker bij mensen die al in een kwetsbare positie zitten.

Wat mij vanochtend het meest trof, was niet het ontbreken van het recept, maar het ontbreken van vertrouwen. Alsof mijn verhaal werd gewantrouwd in plaats van gehoord. Alsof ik me moest verdedigen voor iets simpels als een recept. En dat is precies het gevoel dat we niet willen doorgeven aan anderen, toch?

Vriendelijkheid als test in drukke tijden

Maar vriendelijkheid gaat niet altijd vanzelf. Het is makkelijk om aardig te zijn op rustige dagen, met begripvolle mensen tegenover je. Maar de echte beproevingen schuilen in de drukte. In ongeduld. In frictie. Dan wordt zichtbaar wat je reflex is: afstand… of nabijheid?

Niemand is perfect. We snauwen allemaal weleens, slaan een vriendelijke groet over, lopen iemand voorbij. Maar het mag geen gewoonte worden. Zeker niet in de zorg. Daar moet vriendelijkheid geen bonus zijn — maar de basis.

Kies voor zachtheid — altijd

Het telefoontje van vanochtend was vervelend. Maar het bracht me ook iets: een hernieuwd besef. Dat kleine dingen ertoe doen. Dat we allemaal gezien willen worden. En geloofd. En met compassie behandeld, juist wanneer we dat het hardst nodig hebben.

Dus laat dit een uitnodiging zijn — aan mezelf, aan iedereen in de zorg, aan wie dan ook die mensen te woord staat:

Kies voor vriendelijkheid. 💚
Niet alleen als het je niets kost, maar juist wanneer het moeite vraagt. Dán toont vriendelijkheid zijn ware kracht — niet als gemaakt gedrag maar als gave.
Zoals een zaadje dat je toevertrouwt aan de aarde, zonder te weten wat er ooit uit zal voortkomen.
Een enkel vriendelijk woord, uitgesproken op een grauwe ochtend, kan iemands hele dag verlichten.