Veel patiënten die ik als ziekenhuispastor ontmoet, werden fysiek en emotioneel tot stilstand gebracht. Voorheen gingen ze onvermoeibaar door, in lijn met de verwachtingen van de maatschappij. Wanneer je voortdurend wordt meegevoerd door de golven van het leven, zijn je gedachten vaak beperkt tot praktische zaken, dagelijkse bezigheden en het afhandelen van e-mails.
Maar wat gebeurt er als je plotseling door een noodlottige val, een ziekte of een operatie wordt stilgezet? Als je bestaan ineens beperkt wordt tot de vier muren van een kamer en je afhankelijk wordt van de zorg van anderen? Deze situatie overkwam Ignatius van Loyola, en voor hem was het een levensveranderende ervaring waar zijn missie begon. In deze stilte begon hij te lezen en na te denken over zichzelf, zijn zingeving, zijn leven en zijn toekomst.
Confrontatie met jezelf
Stilgezet worden kan zeer confronterend zijn. Op ons levenspad komen we zowel engelen tegen als onze innerlijke demonen. Het zijn de dingen die we altijd liever verstopten of wegpoetsten die naar boven komen. Het zijn de aspecten die we eigenlijk niet zo mooi vinden aan onszelf en liever op anderen projecteerden. Maar wat als er geen anderen zijn om onze schaduwen op te projecteren? Dan moeten we ze onder ogen komen. We moeten ons afvragen wat ze ons te zeggen hebben en hoe we ermee kunnen omgaan.
De roep tot verandering
“Du musst dein Leben ändern,” luidt de titel van een boek van de Duitse filosoof Peter Sloterdijk. Je moet je leven veranderen. Voor een ziekenhuispatiënt betekent dat: verrijzen uit dat bed, revalideren, je lichaam opnieuw leren kennen en voelen. Jezelf opnieuw uitvinden. In de spiegel kijken en erkennen dat je misschien niet meer dezelfde bent als vroeger. Dat kan pijnlijk confronterend zijn.
Stilgezet worden kan vele vormen aannemen, van doodlopende wegen tot het verlies van een baan. Maar welke vorm het ook aanneemt, stilgezet worden is iets waar vrijwel niemand op zit te wachten. Liever gaan we door met productief zijn, met onze visitekaartjes oppoetsen, targets halen en doen wat de samenleving van ons verwacht. Soms is het zelfs prettig om je in de ratrace te begeven zonder na te denken. Maar stilgezet worden kan bijzonder louterend zijn. Zelfs als het betekent dat we gevoelens van spijt en schaamte moeten doorworstelen, of dat we rouw moeten verwerken die we nog niet hadden toegelaten. Of dat we leren hulp te aanvaarden.
Een nieuwe missie
Nadat Ignatius Loyola tot stilstand was gekomen, ontvouwde zich zijn missie. Op vergelijkbare wijze kunnen ook wij omgaan met dergelijke situaties. De ware uitdaging is om niet te vragen: “Waarom overkomt mij dit?”, maar eerder “Waar leidt dit mij naartoe?”. Wanneer we elke crisis benaderen als een kans, vinden we de kracht om op te staan. Net zoals zaden ontkiemen in de duistere aarde en een trotse vlinder ontsnapt uit zijn cocon.
De weg vooruit
Het proces van stilgezet worden en de daaropvolgende zelfreflectie kunnen leiden tot diepe persoonlijke groei. Het kan ons dwingen om onszelf opnieuw uit te vinden en te ontdekken wat echt belangrijk voor ons is. Stilgezet worden kan een katalysator zijn voor het vinden van nieuwe doelen en betekenissen in ons leven.
Als het ritme van ons bestaan plotseling wordt doorbroken en alles tot stilstand komt, kan dat een frustrerende ervaring zijn. Maar misschien is het de moeite waard om de crisis te benaderen als een wake-up call. Het vergt moed om onze harten te openen voor nieuwe mogelijkheden, om diep naar binnen te kijken en te luisteren naar de prangende stem van verlangen die we zo lang hebben genegeerd. Wie weet is tot stilstand komen wel precies wat we nodig hadden. Het zou zomaar het begin kunnen zijn van een opwindende reis naar een compleet nieuw leven vol voldoening.
Geef een reactie