Over vasthouden, loslaten en leren vertrouwen
Sinds kort is ons gezin vier dames rijker: struise, zwart-wit gespikkelde kippen. Mijn 20-jarige zoon timmerde een ruime ren voor hen en inmiddels leggen ze ook eieren. “Wat zouden ze van ons denken?”, vroeg hij zich laatst af. “Zouden ze zich niet afvragen waarom wij steeds hun eieren pikken?”
Een ei leggen en het vervolgens loslaten. Tijdens mijn stille tijd keerde dat beeld terug.
Ouderschap: een les in loslaten
Drieëntwintig jaar geleden bouwden mijn man en ik ook een ‘nest’. Het vulde zich met vier zoons. In de jaren waarin je kinderen opvoedt, leer je jezelf kennen als ouder. Je houdt vast, voedt, troost, zorgt, leert wandelen, beschermt tegen gevaar. Dat is geen rol die je even aflegt. Vader of moeder ben je 24/7, altijd en overal. Maar… ouderschap is tegelijkertijd één lange les in loslaten.
Nu mijn zoons volwassen worden, word ik me bewust van mijn gehechtheid aan het nest. Het liefst zou ik hen nog altijd onder mijn vleugels houden: veilig en warm, beschermd tegen alles wat hun in de grote wereld kan overkomen.
Maar soms ligt de grootste liefde niet in vasthouden, maar in… loslaten.
Pijlen in de hand van de schutter
Psalm 127 noemt kinderen een geschenk van God en vergelijkt hen met pijlen in de hand van een schutter.
Maar een pijl is niet bedoeld om voor altijd in de koker te blijven. De schutter geeft er richting en kracht aan, maar uiteindelijk moet hij loslaten zodat de pijl zijn eigen weg kan volgen.
Daarin ligt ook de roeping van ouders. We geven onze kinderen mee wat ons dierbaar is: liefde, ons geloof, waarden, verhalen en vertrouwen. Maar hun leven behoort ons niet toe. Zij mogen andere wegen kiezen, zelfs ook al begrijpen wij die niet.
Een gedicht uit De Profeet van Kahlil Gibran verwoordt dit treffend.
Beschermen wordt vertrouwen
Loslaten is misschien wel de grootste uitdaging van het ouderschap.
In loslaten verdwijnt de liefde niet, maar neemt ze een andere gestalte aan. Beschermen maakt plaats voor bidden, verzorgen voor vertrouwen. We vertrouwen onze kinderen toe aan de Schepper, die met hen meegaat waar wij niet kunnen komen.
Hoe warm dat nest ook is, uiteindelijk zijn we niet bedoeld om elkaar voor eeuwig vast te houden. We mogen elkaar dragen en, wanneer de tijd gekomen is, vleugels geven.
Vrede en alle goeds! ✨
Geef een reactie