Een nieuwe week ligt voor ons. Is er de komende week ook iets waar jij als een berg tegenop ziet? Misschien moet je een moeilijk gesprek voeren, iets doen wat buiten je comfortzone ligt, of de zoveelste factuur betalen.
“Ik zie er als een berg tegenop”, verzuchten we soms. En dat is niet zo vreemd. Bergen kunnen prachtig zijn en een schitterend uitzicht bieden, zeker op vakantie. Maar een berg staat ook symbool voor onverzettelijkheid. Voor iets dat niet vanzelf voor ons uit de weg gaat, maar overwonnen moet worden.
Bergen beklimmen: een gevecht tegen je comfortzone
Een vroegere collega maakte er een sport van om met zijn tourfiets de Mont Ventoux te bestijgen. Een berg beklimmen is een constant gevecht tegen je comfortzone. Onderweg word je geconfronteerd met pijn, machteloosheid, uitputting, angst, honger en dorst. Pas als je de top hebt bereikt, word je beloond met een fenomenaal uitzicht.
Bergen gaan niet voor ons uit de weg. De enige weg om ze te trotseren, is omhoog.
Petrus en de vervloekte vijgenboom
In dat opzicht geeft een uitspraak in het Marcusevangelie (Marcus 11) te denken. Jezus en zijn leerlingen verlaten Jeruzalem. Ze komen daarbij langs een vijgenboom die ze eerder al gepasseerd waren, en die Jezus vervloekt had omdat er geen vrucht aan zat. Nu merkt Petrus op dat de vijgenboom tot aan de wortel verdord is. En hij zegt: “Rabbi, kijk, de vijgenboom die u hebt vervloekt, is verdord.”
Dan geeft Jezus hen een les mee:
“Heb geloof in God. Ik verzeker jullie: als iemand tegen die berg zegt: ‘Kom van je plaats en stort je in zee’, en niet twijfelt in zijn hart, maar gelooft dat zal gebeuren wat hij zegt, dan zal het ook gebeuren. Daarom zeg ik jullie: alles waarom jullie bidden en vragen, geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen.” (Marcus 11:22-24)
Dat is nogal een uitdaging, nietwaar? Eerst toont Jezus dat zijn woorden de kracht hebben om het onmogelijke te doen – kijk naar die verdorde vijgenboom. En dan verkondigt hij iets nog veel groters: als je maar genoeg geloof hebt, kun je bergen verplaatsen.
Jezus schetst hier een scherpe tegenstelling, en dat is geen toeval. Bergen, de meest onverzettelijke reuzen van de schepping, staan symbool voor standvastigheid. Niemand heeft ooit zonder dynamiet een berg kunnen verplaatsen.
Wat zijn de bergen in jouw leven?
Deze tekst is hoogst waarschijnlijk dan ook geen aanmoediging voor een bergetappe; het is vooral een uitnodiging om de reis naar binnen te maken. Want daar, diep van binnen, zelfs in ons vlakke land, wachten er genoeg bergen om te overwinnen.
Ben je klaar voor een oefening? Word even stil, adem rustig in en uit, en vraag jezelf dan af:
- Wat zijn de bergen in mijn leven?
- Waar hik ik telkens weer als een berg tegenop?
- En wat maakt dat die berg zo onverzettelijk lijkt?
Bergen zijn uitdagingen op ons levenspad. Ze ontnemen ons het zicht op de wijde horizon. Als de bergen onoverkomelijk lijken en we ze niet durven te trotseren, bereiken we de top niet. In plaats daarvan blijven we hangen onderaan de voet, op een plek die misschien niet voor ons bedoeld is.
Jezus nodigt in het Marcusevangelie uit tot nadenken: de bergen waar we soms zo tegenop zien, zijn misschien niet zo onveranderlijk als we denken. Niets in het leven is in beton gebeiteld; situaties veranderen, en dus ook de kansen die voor ons liggen.
Maar wat is er nodig om de berg te trotseren?
Als je altijd aan de voet blijft zitten, wachtend tot de berg zelf verschuift, voelt dat misschien veilig, maar uiteindelijk kom je geen stap verder. Wat we nodig hebben, is geloof. Het onwankelbare vertrouwen dat de situatie kán veranderen. Dat je inkomen kan groeien. Dat je de ware kunt ontmoeten, succesvol kunt zijn, dat relaties kunnen herstellen; dat het zin heeft om iets goeds voor deze wereld te doen.
Geloof is als een mosterdzaadje
Jezus vergelijkt geloof met een mosterdzaadje: piepklein, maar met een kracht die zijn omvang overstijgt (Matteüs 17:20). Je hebt geen berg aan geloof nodig, een fractie is al genoeg. Wie gelooft, verruilt het denken in gebrek voor een wereld vol mogelijkheden. Gaandeweg beginnen we te zien dat de berg niet onoverkomelijk is, maar dat daarachter een nieuwe wereld wacht, klaar om te worden ontdekt.
Geloof verandert niet primair de berg. Geloof verandert ons. Het is een reis van machteloosheid en hopeloosheid naar de onbegrensde mogelijkheden van onze Schepper, ook al moeten we nog altijd zelf de berg trotseren om te kunnen zien.
Om met de woorden van dominee Katelijne Depoortere te spreken, onlangs in Kapel De Olijftak in Brasschaat:
“Door geloof komt God in beweging. En waar God beweegt, is zelfs het meest onwrikbare in de schepping niet meer onwrikbaar.”
De laatste weken voelde ik me overweldigd door een grote opdracht. Maar tijdens een wandeling besefte ik: zelfs een grote bergtocht bestaat uit kleine stapjes. We moeten ons niet laten afschrikken door de bergen voor ons. Eén stapje tegelijk is genoeg. En laten we vooral ook niet vergeten om af en toe stil te staan en van het uitzicht te genieten.
En jij? Welke berg ga jij de komende week trotseren?
Geef een reactie