De zomerzonnewende is het moment dat de zon haar hoogste punt bereikt en het daglicht op zijn sterkst is. Daarna worden de dagen weer langzaam korter. In de cyclus van de natuur herkennen we ook onze eigen levensreis. Er zijn momenten van groei en bloei, maar er zijn ook tijden dat we moeten leren loslaten wat niet langer dient.
Maar… wat moet er eigenlijk losgelaten worden?
Het antwoord op die vraag is niet altijd eenvoudig. Een vroegere nagelstylist gaf me ooit een verrassend praktisch advies: “Ga door je kleerkast heen en vraag je af wat niet meer past bij de versie die je vandaag wilt zijn.”
Die woorden zijn me altijd bijgebleven.
Dit weekend begon ik mijn kast uit te ruimen. Kleding die niet meer paste, kleding die ik al jaren niet meer droeg, kleding die hoorde bij een andere fase van mijn leven.
Maar terwijl ik zo bezig was, viel mijn oog op de servieskast. Daar stonden kopjes, borden en schalen die al jaren meegingen. Niets paste nog echt bij elkaar. Het waren samenraapsels die de tand des tijds hadden doorstaan. Misschien was het tijd voor iets nieuws.
Toch bleek loslaten moeilijker dan gedacht.
Wat ontspullen zo moeilijk maakt
Ecologisch leven wordt vaak verbonden met ontspullen. Minder bezitten. Minder consumeren. Minder ballast. Maar spullen zijn zelden alleen maar spullen. Ze dragen herinneringen met zich mee. Verhalen. Relaties.
Mijn jurkjes bleken verbonden met een jongere versie van mezelf, een versie die mijn man had liefgehad. De kopjes en borden brachten herinneringen terug aan de jaren waarin de kinderen nog klein waren. En zo bleek bijna ieder voorwerp een stukje van mijn levensverhaal te bewaren.
“Weggooien is zonde”, zeggen mensen weleens.
Misschien schuilt daar meer waarheid in dan we denken. Want wanneer we iets wegdoen, nemen we niet alleen afscheid van materie. We nemen ook afscheid van wat eraan vastzit: herinneringen, dromen, identiteiten, levensfasen. Dat maakt loslaten soms pijnlijk.
Weggeven schept ruimte voor een nieuw begin
Niet alles hoeft daarom weg. Sommige dingen zijn bedoeld om te blijven. Wie in een opwelling alles opruimt, kan later ontdekken dat hij ook iets kostbaars heeft verloren.
Wat soms helpt, is een andere vraag te stellen. Niet: hoe kom ik hiervan af? Maar: wie kan hier nog blij van worden?
De vijftien zakken kleding gingen naar De Kringwinkel. Daar zouden ze een tweede leven krijgen.
Het oude servies zette ik in een doos aan de straat, met een eenvoudig bordje erbij: “Gratis mee te nemen.”
Nog terwijl ik bezig was, kwam een jonge vrouw aanrennen. Ze vertelde dat ze voor het eerst op zichzelf ging wonen. De dag ervoor had ze al enkele kopjes meegenomen. Nu was ze teruggekomen voor meer. Ze straalde terwijl ze haar nieuwe schatten uitkoos. Het scheelde haar veel geld dat ze niet alles zelf hoefde aan te schaffen.
Loslaten: een vorm van doorgeven
Nadat alles weg was, kocht ik een nieuw servies. Hemelsblauw. De kleur van haar ogen.
En plots besefte ik: loslaten is niet altijd verliezen. Soms is loslaten een vorm van doorgeven. Wat voor de ene het einde van een hoofdstuk is, kan voor een ander het begin van een nieuw verhaal zijn.
De zomerzonnewende nodigt ons uit om daar even bij stil te staan. De schepping leeft niet van vasthouden, maar van ontvangen en doorgeven. Bladeren vallen om nieuwe knoppen ruimte te geven. Vruchten laten hun zaden los. Rivieren houden hun water niet vast, maar laten het stromen.
Dat is de cyclus van het leven. Zoals de Griekse filosoof Heraclitus het verwoordde: Panta rhei; alles stroomt. Wat wij loslaten, kan ergens anders opnieuw tot leven komen.
En soms krijgen we, midden in dat proces, een glimp te zien van de vreugde die ontstaat wanneer iets dat ons heeft gediend, zijn weg vindt naar een ander. Dat maakt loslaten niet minder echt, maar wel zachter. Alsof het einde tegelijk een begin mag zijn.
Geef een reactie