Over licht, weerstand en moed
Ze kwamen uit het Oosten met goud, wierook en mirre. De wijzen hadden de ster gezien en ze waren op weg gegaan. Niet uit sensatiezucht of om te imponeren, maar om hulde te brengen.
Het verhaal van Driekoningen (Mattheüs 2) wordt vaak verteld als een warm kersttafereel: een kind in een kribbe, Maria en Jozef, en daar zijn de magiërs — knielend in eerbied. Bijna een sprookje. Alsof licht vanzelf wordt herkend. Alsof wat uit God geboren is, zonder weerstand welkom is.
Maar niets blijkt minder waar.
Driekoningen: geen sprookje of succesverhaal
We houden van verhalen waarin alles klopt, nietwaar? Wie goed doet, goed ontmoet. En wie zaait, zal oogsten. Maar wat als dat niet gebeurt? Wat als je blijft geven en weinig terugziet? Als je trouw bent, maar de bevestiging uitblijft? Wat als je je afvraagt: doe ik het wel goed — rust hier wel zegen op?
Voor veel mensen is dat geen theorie, maar een dagelijkse ervaring. Als onze goede inspanningen geen vrucht maar tegenstand oproepen, ligt ontmoediging op de loer. Twijfel. De verleiding om ermee te stoppen.
Juist daarom is Driekoningen niet zomaar een romantisch sprookje. En meer dan een heldenverhaal. Vanaf het begin zet de komst van Jezus de wereld onder spanning. Licht blijkt niet alleen te verhelderen — het ontregelt.
Licht roept ook schaduw op
Terwijl de wijzen uit het Oosten op weg gaan, verschijnt ook de tegenkracht: Herodes. Een koning die zich groot waant, maar wordt gedreven door angst. De geboorte van Jezus jaagt hem schrik aan. Want wat als hij zijn grip verliest? Wat als zijn macht niet absoluut blijkt?
Wanneer de magiërs vragen naar een pasgeboren koning, schrikt Herodes — en met hem heel Jeruzalem. Angst is besmettelijk. Macht die wankelt, zendt schokgolven uit.
Herodes spreekt vrome woorden: “Laat me weten waar het Kind is, zodat ook ik hulde kan brengen.” Maar zijn hart is zo gesloten als een deur. Hij wil niet buigen — beheersen is wat hij zoekt.
Wanneer de controle hem ontglipt, grijpt hij terug op woede en geweld. De kindermoord in Bethlehem (Matt. 2:16-18) is het gruwelijke dieptepunt van een macht die weigert plaats te maken. En de aanleiding? Een klein en kwetsbaar kind. Maar in de ogen van Herodes: een gevaarlijke concurrent.
Hetzelfde licht, totaal verschillende reacties
Dat is wat dit verhaal zo intrigerend maakt: hetzelfde Licht dat zich openbaart in de wereld, roept bij mensen totaal verschillende emoties en reacties op.
- De wijzen worden vervuld van vreugde. Ze buigen zich neer voor het Kind en offeren het hun kostbare geschenken.
- Herodes verhardt zich. Het Licht roept in hem een gevoel van dreiging op, en hij wil het doven, koste wat kost.
Vanwaar die intense reacties? Niet omdat Gods licht zich opdringt — maar omdat het onthult. Het legt bloot wat we liever verborgen houden: onze angst, onze behoefte aan controle, onze gehechtheid aan macht.
En precies daarom raakt dit verhaal ook aan ons eigen leven.
Hoe ga jij om met tegenstand?
Soms verschijnt er in een mensenleven een ster. Een roeping, een verlangen, of een innerlijk weten: hier moet ik zijn, dit klopt. Niet luid of dwingend, maar eerder kwetsbaar. Stil. Als een uitnodiging klopt het aan op de deur van onze herberg: mag Ik hier geboren worden?
Maar wat doen we wanneer die beweging weerstand oproept?
Wanneer het oncomfortabel wordt?
Wanneer onze weg niet langer wordt bevestigd, maar bevraagd?
Een vrouw vertrouwde me toe:
“Als alles goed gaat, dank ik God. Maar als het tegenzit, geef ik meestal mezelf de schuld.”
Anderen doen precies het omgekeerde.
Als het goed gaat, schrijven ze het toe aan hun eigen inzet, hun talent, hun doorzettingsvermogen. Maar als het misloopt, vragen ze zich af waar God was.
Dit schetst het spanningsveld waarin veel mensen leven. Ze stellen zich vragen als: Als dit uit God is, waarom gaat het dan zo stroef? Waarom is er zoveel tegenwerking? Waarom blijft de oogst uit?
Het verhaal van Epifanie herinnert ons aan iets belangrijks: tegenstand betekent niet automatisch dat je verkeerd zit. Soms is tegenstand juist een teken dat Gods licht krachtig door jou heen schijnt! Want daar waar licht verschijnt, zit de schaduw niet stil.
De keuze van de magiërs
De magiërs hadden kunnen omkeren. Ze hadden hun geschenken voor zichzelf kunnen houden. Ze hadden zich kunnen laten intimideren door Herodes’ macht. In plaats van hun eigen innerlijke kompas te vertrouwen, hadden ze kunnen zeggen: “Als zo’n machtig man het zegt, dan moet het wel waar zijn.”
Maar ze lieten zich niet van de wijs brengen. Ze volgden de ster. Ze bogen zich neer. En toen ze werden gewaarschuwd, gingen ze een andere weg. Niet de weg van controle, maar die van vertrouwen. Niet de route van de macht, maar van nederigheid.
Die keuze ligt ook vandaag voor ons.
Christus kwam niet in de wereld om perfectie te zoeken. Hij vraagt geen volmaakte mensen of krachtpatsers die alles altijd onder controle hebben. Dat is de weg van Herodes — en die loopt dood. Nee, Hij nodigt ons uit tot een andere houding: durf te buigen, geef Mij het goud van je eerbied, de wierook van je gebeden, en de mirre van jouw kwetsbaarheid en tranen.
Met Herodes liep het niet goed af. Mattheüs laat hem stilzwijgend verdwijnen. Volgens de joodse geschiedschrijver Flavius Josephus echter stierf hij, ziek en achtervolgd door angst — een koning die zichzelf niet wist te redden.
En dat is de boodschap van Driekoningen: dat macht zijn glans verliest, terwijl Gods licht eeuwig blijft schijnen. Het kind leeft voort, niet slechts in de stal, maar bovenal in de harten van mensen — waar het ook vandaag de dag nog altijd een welkome schuilplaats zoekt.
En jij?
Waar volg jij de ster —en waar laat je je nog leiden door angst?
Durf jij te vertrouwen dat wat uit God geboren is, de wereld overwint?
Geniet van een mooie zondag! ✨🙏🕯️
Geef een reactie