Een persoonlijke geloofsbelijdenis
Lieve Christus,
Ze zeiden dat ik je moest volgen.
Dus ik ging — gewillig, zoekend, hoopvol.
Ik bewandelde de weg van de Schrift,
las met eerbied,
bad met overgave,
zocht je in liederen, regels, kerkmuren.
Maar na verloop van tijd
werd het pad alsmaar smaller,
waar ooit ruimte was.
Vragen werden argwaan.
Mysterie werd verdacht,
liefdesdans gesmoord door letterlijkheid,
mijn ziel — gewogen en getoetst.
En ik raakte iets kwijt.
Niet Jou.
Maar het kader waarin ik je mocht kennen.
Ik hoorde je Naam
als wapen, als dogma, als wachtwoord,
maar steeds minder als adem en stem.
Mensen zeiden:
“Dát is niet Christus.”
Maar mijn hart fluisterde:
“Dit is de Ene die met me meegaat.”
Jij bleef.
In de stilte.
In het scheuren van oude overtuigingen.
In de ogen van de verworpenen.
In de zilte zweetdruppels op mijn huid.
In de stem van mijn voormoeders.
In het gebroken brood —
zelfs als er geen altaar meer was.
Zonder eisen.
Zonder voorwaarden.
Zonder agenda.
Ik hou van je.
Niet omdat het moet.
Niet omdat het zo hoort.
Maar omdat ik je heb ontmoet,
tussen de regels door,
in de adem van mijn eigen ziel.
Jij bleef.
Laat mij je dragen,
zoals jij mij droeg.
Laat mij je spreken,
niet als dogma,
maar als levend licht.
Laat mij je volgen,
niet op de weg van perfectie,
maar over paden van vrede.
Voorbij de kerkmuren.
Voorbij de kaders.
Voorbij de angst voor wat ‘vals’ is.
Jij leeft.
En ik leef met jou.
💛
Amen.
Geef een reactie