Wat doe je als je moet kiezen tussen nabijheid en veiligheid?
Na een pittige pelgrimstocht door het Alpengebied vinden manlief en ik eindelijk een slaapplek in Nice. Veel nachtrust is ons echter niet gegund. Rond halftwee ‘s nachts rukt een ijzige kreet me uit mijn slaap. Kamer zeven. De buurvrouw.
Verschrikt lig ik te luisteren. Ze schreeuwt, huilt als een gewond dier, slaat tegen muren en deuren, schopt, krijst. Dan: stilte.
De volgende ochtend begint het hele tafereel opnieuw. De buurvrouw verlaat haar kamer, keert terug — keer op keer. Ze krijst, morrelt aan deuren, gooit met spullen, schreeuwt verwensingen de gang in.
Wat zou Jezus doen?
Deze vrouw verkeert duidelijk in geestelijke nood. Alles in mij wil naar kamer zeven, aankloppen, haar troosten. Ik ben me bewust van mijn schouder waartegen ze zou kunnen uithuilen. Maar iets houdt me tegen.
Wat doe je als je moet kiezen tussen veiligheid en nabijheid?
Ik bel de receptie en leg in het Frans de situatie uit. Daarna wagen Joost en ik ons naar buiten. We zien de vrouw nergens. Bij terugkeer is de kamer leeg; schoonmakers zijn druk bezig, en de volgende dag komt een schilder de schade herstellen.
Maar het leed dat in de gang hangt, laat zich niet zomaar wegpoetsen. Als muren konden praten.
In de stilte die gevallen is, bid ik voor haar: deze vrouw zonder naam, en zonder gezicht voor mij, maar niet zonder gezicht voor God. Soms is bidden het enige dat je kunt doen. Maar dat zou weleens meer kunnen zijn dan we denken.
“Gebed is het lied van het hart. Het bereikt het oor van God, zelfs als het vermengd is met het geroep en tumult van duizend mensen.”
– Kahlil Gibran
Waar gaan vandaag jouw gedachten of gebeden naar uit? 🙏
Geef een reactie