Overdenking voor Palmpasen
In het ziekenhuis waar ik ooit deel uitmaakte van de pastorale dienst, zetten we in de week voor Palmpasen mandjes klaar. Geen palmtakken, want die vind je niet in het wild, maar buxustakjes. Eenvoudig groen. Bescheiden, onopvallend bijna.
Sommige mensen nemen er één mee naar huis. Collega’s steken een takje achter hun scherm. Patiënten houden het even vast, ruiken eraan, kijken ernaar.
Wonderlijk wat zo’n klein stukje groen kan doen. Zeker als je ziek bent, of door een moeilijke periode heengaat. Zo’n takje zegt zonder woorden: dit is geen eindpunt. Er is altijd weer een nieuw begin.
Waarom hoop geen blind optimisme is
Maar als we eerlijk zijn, voelt de wereld vaak anders.
Oorlog, onrust, geweld dat maar doorgaat. Vlak voor zijn dood schreef Paus Franciscus vanuit zijn ziekenhuisbed: “Van hieruit lijkt de oorlog nog absurder.”
Een zin die blijft nagalmen, misschien wel omdat hij zo raak is. Omdat hij verwoordt wat velen voelen: machteloosheid.
Wat kun je doen, als de wereld zo groot en zo gebroken is?
De verleiding is soms groot om stil te vallen. Om je terug te trekken, klein te blijven. Hoop kan dan naïef lijken, een luxe die je je niet kunt permitteren.
Toch gebruik ik dat woord bewust. In de encycliek Laudato si’ keert het telkens terug. Maar niet als wensdenken, als een illusie die de werkelijkheid ontkent.
Hoop is geen blind optimisme. Het is vertrouwen. Vertrouwen in een werkelijkheid die ons overstijgt, maar ook in de veerkracht van het leven zelf. Dat er, zelfs onder druk, steeds weer ruimte ontstaat voor nieuw begin.
Voor wie lijdt, is die hoop geen luxe maar noodzaak. Want waar geen hoop meer is, neemt de hopeloosheid het over.
Palmpasen als nieuwe weg
Dat is waar Palmpasen begint. Niet als moment van triomf, maar als een weg die zich opent.
Jezus is onderweg. Vanuit Nazareth, een onopvallende plaats in Galilea, trekt hij naar Jeruzalem. Van de marge naar het centrum waar alles samenkomt: religie en macht, verwachting en spanning. Van het gewone leven naar de confrontatie.
Hij weet wat hem daar te wachten staat. En toch gaat hij.
Spanning na de intocht in Jeruzalem
Wanneer hij de stad nadert, gebeurt er iets bijzonders.
Mensen zien hem komen, en ze verwelkomen hem met takken in hun handen. Palmtakken: een teken van hoop, van bevrijding, van verlangen naar een nieuwe toekomst.
Ze roepen: Hosanna.
Red ons.
Ze zien het goddelijke licht in hem en toch begrijpen ze hem niet. Jezus kiest een andere weg; niet die van macht, maar van kwetsbaarheid. Niet de weg van geweld, maar die van vrede. Hij verschijnt niet als een koning op een paradepaard, maar als een gewone mens op een ezel.
En daar begint de spanning.
Want dezelfde stemmen die nu roepen: Hosanna, zullen enkele dagen later roepen: kruisig hem.
Een ongemakkelijke spiegel
Dat is geen detail om snel voorbij te lezen. Die beweging — van hoop naar afwijzing — houdt ons een spiegel voor.
Niet Jezus verandert, maar de verwachtingen van mensen botsen met wie hij werkelijk is. Ze willen verandering, maar zijn niet in staat het licht dat hij brengt, te ontvangen.
Wij willen wel hoop, maar zijn we ook bereid de weg te gaan die hoop tot méér maakt dan een loze droom?
Wij willen wel licht, maar zijn we ook bereid onze eigen schaduwen onder ogen te zien?
Hosanna zeggen is gemakkelijk.
Trouw blijven is dat niet.
Liefde die offers vraagt
En toch… Jezus blijft. Hij keert zich niet om. Hij gaat door, ook onder druk, ook door pijn heen.
Niet omdat lijden op zichzelf zin heeft, of omdat God offers verlangt. Maar omdat liefde pas echt zichtbaar wordt waar ze volhoudt wanneer het iets kost.
Jezus neemt onze verantwoordelijkheid niet weg. Hij gaat ons voor. Zijn weg leert dat je kunt kiezen voor liefde, ook als het pijn doet. Dat je kunt blijven, zelfs als het moeilijk wordt.
De les van het palmtakje
En dan keren we terug naar dat kleine takje. Het is meer dan decoratie: het is een teken.
Een stille vraag:
- Wat zet jou in beweging?
- Waar vind jij de moed om door te gaan?
- Ben je nog onderweg?
- Of ben je ergens blijven steken?
- En waar zou je opnieuw kunnen beginnen?
Want het Licht breekt zelden door als een groot wonder. Integendeel: vaak verschijnt het juist klein. In een ziekenhuiskamer, een gebaar. Op plekken waar je het niet verwacht, in een vorm die je misschien eerst niet herkent.
Soms is het niet meer dan een takje groen dat fluistert: liefde is sterker dan de dood. En: al wat uit God geboren is, overwint de wereld.
Palmpasen nodigt ons uit om opnieuw te beginnen. Het ware Hosanna schuilt niet in onze woorden, maar in de manier waarop we leven.
_____
Gebed
Eeuwige,
laat Hosanna meer zijn dan een woord zijn dat we zeggen,
maar een werkelijkheid die zichtbaar wordt in hoe we leven.
In de keuzes die we maken.
In de liefde die we uitdelen.
In het blijven staan, juist wanneer het moeilijk wordt.
Niet omdat we volmaakt zijn. Integendeel.
Met onze fouten en tekortkomingen.
Met onze worstelingen, met vallen en opstaan.
Maar maak ons verlangen zuiver en oprecht.
Leer ons Uw Licht te zoeken, ook wanneer het schuurt,
en Uw weg te gaan, ook wanneer het ons iets kost.
Hosanna.
Gezegend Hij die komt,
in de naam van de Heer.
Dit is de overdenking van Palmzondag 29 maart in de Protestantse Kerk in Hasselt.
Geef een reactie