En de moed om tevoorschijn te komen
Ze zong zo graag, vertrouwde een jonge vrouw me toe. Zolang ze kon schrijven, schreef ze liederen. Met haar gitaar in de hand componeerde ze teksten, en soms groeide zo’n eenvoudige schets uit tot een lied dat snaren raakt waar woorden tekortschieten.
Ze nam haar liederen op en stuurde ze als kleine geschenken naar mensen die ze wilde bemoedigen.
Een lied over liefdesverdriet voor een eenzame ziel.
Een song over de aarde voor iemand die zich daar diep mee verbonden voelt.
Maar op een dag, toen ze haar moed bijeenraapte voor een openbaar optreden, gebeurde er iets onverwachts. Ze blokkeerde.
Angstige gedachten overspoelden haar:
Wat als ik faal?
Wat als ik niet goed genoeg ben?
Wat als mensen lachen om mijn liederen?
En vooral die ene, vernietigende gedachte:
Hoe had je ooit kunnen denken dat dit zou lukken?
Een beeld op de rand van het podium
Samen met een groep bad ik een tijdlang voor deze vrouw. We droegen haar, hielden haar in aandacht en gebed. En toen kwam er plots een beeld in me op.
Ik zag een podium. Onder de spotlights stonden twee gouden schoenen, klaar om in te stappen. Maar de jonge vrouw aarzelde. Ze bleef aan de rand staan, alsof iets onzichtbaars haar tegenhield.
Vanuit de donkere coulissen klonk een stem:
Je kunt dit niet. Je bent niet goed genoeg. Wees verstandig en vergeet dit hele idee.
Ik vroeg haar of ze die woorden herkende. Of er zinnen waren die ooit tegen haar uitgesproken waren en die haar nu opnieuw blokkeerden. Ze knikte.
“Mijn moeder zei dat tegen me, toen ik naar het conservatorium wilde.”
Ze was niet gegaan.
Ze koos voor iets praktisch. Iets veiligers.
Maar diep vanbinnen was ze altijd blijven verlangen naar dat podium. Naar die gouden schoenen die daar voor haar klaarstonden. Schoenen die ze had leren mijden, omdat haar was verteld dat ze gevaarlijk waren.
Want zichtbaar worden betekent risico.
En wie gaat staan, kan vallen.
Waarom we vastlopen vlak voor het lukt
Zo ontstaan blokkades vaak. Je bereikt een punt waarop succes binnen handbereik lijkt. Iets in je wil doorbreken, en juist dan stokt alles. Het hele verhaal voelt plots naïef. Hoe durfde je ooit te geloven dat dit mogelijk was?
Misschien moet ik het maar vergeten, zeg je tegen jezelf.
Waarom dit zo vaak gebeurt?
Omdat we nooit alleen zijn. Bij elke stap die we zetten, reizen stemmen met ons mee. Soms zijn ze bemoedigend, maar vaak ook niet. Veel van die stemmen wilden ons beschermen. Niet uit kwaadheid, maar uit bezorgdheid.
Onze weg leek hen te groot. Te onzeker. Te riskant.
En dus zeiden ze:
Doe maar normaal.
Kies iets veiligs.
Zorg dat je niet teleurgesteld wordt.
Niet elk woord is de waarheid
Maar deze zangeres verlangde ernaar te zingen. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Ze wist dat haar stem mensen moed gaf om door te gaan. Haar woorden gaven taal aan wat velen voelden, maar niet konden uitspreken. Dat besef bleek een kantelpunt.
Sommige woorden proberen je te beschermen, maar ze zijn niet de volle waarheid. Die leeft dieper: in je verlangen, in wat telkens terugkeert, in dat wat zich niet laat wegdrukken. Het zijn die gouden schoenen die geduldig op je wachten, tot het moment komt waarop jij besluit erin te stappen.
Misschien voelt dat in het begin onwennig. Misschien neem je een positie in die nog helemaal niet als de jouwe voelt. Maar gaandeweg wordt ze vertrouwder, totdat je kunt samenvallen met wie je bent. Niet als iemand die zingt, maar als zangeres.
Of hoe die roeping voor jou ook gestalte krijgt.
Wat kun je doen als de innerlijke criticus het overneemt?
Deze jonge vrouw had last van een sterke innerlijke criticus — een stem die was voortgekomen uit de angsten en waarschuwingen van haar moeder.
Herkenbaar? Dan kan dit misschien helpen:
- Erken dat deze innerlijke stem niet de waarheid spreekt, maar voortkomt uit projecties van anderen: angst, bezorgdheid, onverwerkt verdriet.
- Visualiseer die stem als iemand die naast je staat, en zeg: Dank je wel dat je me wilde beschermen. Maar het is niet meer nodig. Ik kan dit.
- Zie de schoenen die voor je klaarstaan. Bid, mediteer, adem. Voel je kracht. En beweeg er langzaam naartoe.
- Koester je succeservaringen. Ze zijn het goud dat je nodig hebt om te blijven staan.
En toen ging ze….
De jonge vrouw bedankte haar moeder innerlijk voor haar bezorgdheid. Ze zei:
Mam, het is goed zo. Je hoeft niet meer bang te zijn. Dit is wat ik wil. En ik geloof dat ik het kan.
En ze ging. Niet omdat alle angst verdwenen was,
maar omdat haar vertrouwen dieper geworteld was dan haar vrees.
De schoenen staan al klaar.
Niet om iemand anders te worden,
maar om eindelijk te zijn wie je bent.
Geef een reactie