Een verhaal over wat ons van binnen uitholt – en hoe we opnieuw kunnen wortelen
In het park bij mijn huis stond ooit een majestueuze beuk. Een boom zo groot dat zijn takken de hemel leken te raken. Samen met andere beuken vormde hij een statige rij, een kathedraal van groen. Maar op een dag was hij er niet meer. Op de plek waar hij had gestaan, restte enkel een omgezaagde stam.
Waarom moest juist hij verdwijnen, terwijl de anderen mochten blijven staan?
Aan de voet van de stam had zich een paddenstoel genesteld: een reuzenzwam. Wie hem niet kent, ziet slechts een onschuldig schimmeltje. Maar de reuzenzwam bezit een dodelijke macht. Hij groeit tegen de stam aan, voedt zich met de wortels en tast de boom van binnenuit aan. De kroon blijft nog even groen, maar het leven wordt langzaam uitgehold. Dan is één rukwind genoeg om de reus te vellen.
Toen de beuk eenmaal geveld was, groeide de zwam nog groter. Hij voedde zich met wat overbleef. En toch – ook dat is deel van de kringloop. Parasieten ruimen op, maken ruimte, bereiden de grond voor nieuw leven.
Langzame uitholling
Soms zijn wij zelf als die beuk. We staan stevig in de aarde, denken dat niets ons kan breken. Tot er iets begint te knagen. Niet groot of zichtbaar, maar langzaam, van binnenuit.
Wat zijn de reuzenzwammen in ons leven?
Ze komen in vele gedaanten.
Een baan die ooit energie gaf, maar je nu uitput. Je probeert vol te houden, nog één mail, nog één vergadering, nog één weekend overwerken. Tot je merkt dat je leegloopt — dat je wortels uitdrogen.
Of een relatie die je voortdurend energie kost. Je luistert, helpt, draagt, maar voelt je na elk gesprek uitgeput. De balans is zoek. Wat je ooit voor vriendschap hield, is geven zonder wederkerigheid.
En dan is er nog de zwam die van binnen groeit. Dit is veruit de gevaarlijkste: het stemmetje dat fluistert dat je niet goed genoeg bent. De schaamte, de angst om fouten te maken, het gevoel tekort te schieten. Je denkt dat het bij je hoort — zo ben ik nu eenmaal — maar ondertussen vreet het aan je levenskracht.
Vrijheid onder de bomen
Gisteren zat ik in een kerkdienst waar jonge mensen vertelden over de stap die ze zetten: de doop als markering van een nieuw begin. Ze spraken over de reuzenzwammen in hun leven – verslaving, depressie, zelfhaat – en over de bevrijdende liefde van God of Jezus.
Een jongen vertelde hoe hij op een avond besloten had een einde aan zijn leven te maken.
Bijna had de zwam hem geveld. Maar een onverwachtse lichtstraal brak door het donkere wolkendek van zijn leven. En nu stond hij daar. Levend. Stralend. Zijn takken opnieuw uitstrekkend naar de hemel.
Ik was geraakt door hun verhalen. Want wie van ons kent niet dat knagende gevoel van binnen – dat iets ons stilletjes leegzuigt, dat we de verbinding met onze Bron verliezen?
Opnieuw wortelen
Na de dienst liep ik naar buiten. De bomen in de laan ruisten zacht in de wind, krachtig en vol leven. Aan hun wortels waren geen reuzenzwammen te bekennen.
De oude beuk is niet meer. Alleen zijn stronk herinnert nog aan zijn takken die ooit jonge vogels wiegden in de wind. Maar toch is er ook goed nieuws: op de plaats waar hij stond, zal volgende lente een nieuw beukenboompje verrijzen. Een boom, geplant in vruchtbare aarde, die zijn takken uitstrekt naar het licht.
Die zondag herinnerde me aan iets hoopvols:
🌿 Zelfs daar waar het leven werd aangetast, kan iets nieuws ontstaan.
“Turn your scars into your stars,” zegt een Engels spreekwoord. Zelfs uit een ontwortelde beuk kan nieuw leven groeien. Dat is ook de kern van het Evangelie: de dood is niet het einde, maar het begin van iets nieuws. Loslaten schept ruimte voor opstanding, voor hernieuwd leven.
En als er iets in de natuur is dat dat wonder prachtig weerspiegelt, dan is het de herfst wel. Geel, rood, oranje, bruin en groen – samen vertellen ze het verhaal van de schoonheid van het loslaten.
Geniet van een stralend herfstseizoen! 💚
Geef een reactie