Mindfulness in de natuur

Tien levenslessen uit het park

We liggen uitgestrekt op het gras. Bomen ruisen, wolken drijven voorbij. Een groep vrouwen, verenigd in de zomercursus Mindfulness in de natuur, midden in het Veltwijckpark in Ekeren. Mijn lichaam voelt zwaar tegen de aarde, alsof ik wortels heb die zich uitstrekken tot diep in de grond. Alles voelt in balans.

Dan stelt Ann die ene vraag:
“Wat wil je hart nu echt?”

Het is geen vraag om meteen te beantwoorden. Eerder een uitnodiging om te luisteren. Stil. Te liggen.

Daarna stuurt ze ons op pad. Niet met een kant-en-klare opdracht, maar met de vraag die op dat moment in ons hart leeft. Twintig minuten lang dwalen door het dichte groen, puur op intuïtie. Als pelgrims die niet weten waar de weg eindigt, maar erop vertrouwen dat elk teken onderweg betekenis draagt.

1. Afsterven en nieuw leven

Het eerste wat mijn aandacht trekt, is een omgehakte boom. De robuuste wortels steken fier in de grond, en uit de stam ontspruit een teer twijgje. Soms sterven pilaren in ons leven af, zelfs de meest stevige. Maar de wortels blijven. En uit wat gestorven is, kan nieuw leven ontspringen.

2. Geplant in de juiste aarde

Verderop staat een zieltogende plant. Ik kan hem geen water geven, maar iets in mij weet: dit is de natuur. Ook wij verliezen levenskracht als we te lang blijven staan op een plek die ons niet meer voedt. Het is de moeite waard om je af te vragen: groeit mijn ziel nog hier, op de plek waar ik sta?

3. Veerkracht

Uit een verweerde boomstam groeien tere twijgjes. Hun geheim ligt niet in onverzettelijkheid, maar in hun vermogen mee te deinen met wind en regen. Echte kracht schuilt soms in het buigen voor de storm, zonder te breken.

4. Het pad

De profeet Jesaja zei: “En wanneer je links of rechts zou willen gaan, zullen je oren achter je een stem horen: ‘Dit is de weg, wandel daarop.’” Een pelgrimswijsheid bij uitstek. De pelgrim ziet het einde van de route niet, maar vertrouwt dat het pad zich stap voor stap zal ontvouwen — precies op het moment dat zijn voeten er klaar voor zijn.

5. Getekend door het leven

Een boom met littekens, groeven, en een stuk ontbrekende schors staat rechtop en reikt naar het licht. Kwetsbaar én krachtig. Onze wonden hoeven ons niet te breken. Soms worden ze juist een schuilplaats voor nieuw leven, zoals deze holte waarin een vogel zijn nest bouwt.

6. Transformatie

Ooit een boom, nu een zuil van klimop. Wat gestorven was, geeft voeding aan iets nieuws. Zo verweeft het verleden zich met het heden, en op de fundamenten van wat is geweest, verrijst een nieuwe wereld. Er is geen einde zonder begin. We hoeven alleen onze ogen en ons hart te openen om het te zien.

7. Oude stucturen

Tussen de bomen staat een constructie van dorre takken. Mooi, maar zonder leven. Soms houden we structuren overeind die ons niet meer voeden. We mogen onszelf afvragen: aan welke dingen geef ik energie, die geen leven meer in zich dragen? Loslaten opent ruimte voor iets nieuws.

8. Kwetsbaar gebied

Een bordje waarschuwt: Kwetsbaar gebied. Achter een balk, die als omheining fungeert, steken tere, jonge plantjes hun kopjes uit. Het herinnert me eraan dat ook in ons leven nieuwe kiemen bescherming nodig hebben. Soms moeten wij dat ook doen: het waardevolle in ons leven zorgvuldig omheinen, zodat het kan wortelen en bloeien, zonder te worden vertrapt.

9. Het open veld

Uit het park stap ik een cirkelvormig veld binnen. De wind strijkt langs mijn huid, en plots lijkt mijn ziel weer te ademen. Hoe vaak blijven we niet ronddraaien in onze kleine hokjes van verplichting, gewoonte en vrees? Het open veld nodigt uit om te gronden: voel het koele gras onder je blote voeten, strek je armen naar de hemel, laat de zon je huid verwarmen.

Ademruimte komt niet vanzelf aanwaaien. Soms moet je er bewust op uitgaan, de weidsheid tegemoet. Ademruimte is een pauze die je jezelf mag gunnen — een keuze om even stil te staan, zodat je weer verder kunt.

10. Alles heeft zijn plaats en tijd

“Alles heeft zijn uur, en ieder ding onder de hemel zijn tijd,” zegt Prediker (3,1). In het veld groeien bomen, bloemen en kruiden, ieder in hun eigen ritme. Niets probeert iets anders te zijn. De akkerdistel verlangt niet naar de plaats van het Jakobskruiskruid. De hoge es voelt zich niet verantwoordelijk voor het gras of de meidoorn. Alles volgt eenvoudig zijn eigen weg naar het licht.

Leren over het leven zelf

Op blote voeten wandel ik verder. Met elke stap ontvouwt de wereld zich als een boek waarvan de bladzijden door de wind worden omgeslagen. De natuur beantwoordt onze vragen zelden met woorden, maar met beelden en stilte. Wie op weg gaat en luistert, ontdekt dat deze taal verrassend veel kan leren — over het leven, en over jezelf.

Geniet van een mooi weekend! 💚