Wanneer werken ploeteren wordt….
Teksten of preken schrijven kan soms aanvoelen als hard werken. Zeker als je agenda uitpuilt en de deadline ongeduldig op je vingers tikt. Ken je dat?
Onder druk verschuift onze aandacht maar al te snel van inspiratie naar productie. Van contemplatie naar prestatie. En precies daar wringt het. Want creativiteit laat zich niet afdwingen – ze stroomt, ze bloeit… wanneer de bedding klopt.
Vanmorgen raakte deze tekst me:
“Blijf niet staan bij wat vroeger is gebeurd, laat het verleden nu rusten. Zie, Ik ga iets nieuws verrichten – nu ontkiemt het, heb je het nog niet gemerkt? Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis.”
— Jesaja 43:18-19
Er ontkiemt voortdurend iets nieuws in de tuin van ons leven. Maar zien we het wel? Kijken we met open ogen – of zijn we te druk met doelen afvinken?
Gras groeit niet sneller door eraan te trekken
Soms ontstaat iets moois buiten ons om. Door de wind. Door het water. Door de kracht van de Geest die alles bezielt. Niet omdat wij duwen of trekken, maar omdat het leven zelf voortdurend stroomt en in beweging is.
Ik herinner me de tijd dat mijn man en ik, toen nog eind twintig, ons aansloten bij een evangelische gemeente. Het was een periode van ontdekken, waarin we leerden dat “vrucht dragen” betekende: programma’s volgen, discipelen maken en je celgroep vullen. Alles leek gericht op groei – snel, meetbaar en zichtbaar.
Maar het voelde… onnatuurlijk. Vervreemdend. Alsof we vruchten moesten forceren aan een boom. Alsof we het gras moesten dwingen om sneller te groeien – door eraan te trekken.
En wat gebeurt er als je te hard aan gras trekt?
Juist. Het beschadigt. Het sterft.
De boodschap van Jesaja: je hoeft het niet allemaal zelf te doen
De tuin van ons leven heeft iets anders nodig. Tijd. Water. Licht. Aandacht. Geen targets, maar afstemming. Geen deadline, maar liefdevolle verzorging. Zoals een kundige tuinman zacht en wijs zijn levenstuin onderhoudt, zo mogen wij ook omgaan met wat in ons groeit.
De boodschap van Jesaja is helder:
Je hoeft het niet allemaal zelf te doen.
Vertrouw op de adem van Gods Geest. Op het levende water dat stroomt. Op de aarde waarin je wortelt. Op het vuur dat in je gloeit.
Durf te pauzeren
Durf te pauzeren. Leg je toetsenbord neer. Maak een wandeling. Zing. Mediteer. Dans. En stel jezelf niet de vraag: “Wat moet ik vandaag afkrijgen?”
Maar: “Wat wil zich vandaag door mij heen aandienen?”
Want weet je?
De mooiste vruchten ontstaan niet door prestatie, maar door ontvankelijkheid.
Ik wens je vandaag zachte grond onder je voeten, ademruimte in je borst, en een sprankelende glimp van alles wat in jou wil bloeien. 🌱✨
Geef een reactie