Twijfelen aan het geloof? Dat was ooit een taboe-onderwerp waar niemand over durfde te praten. Toch kom ik nog altijd mensen tegen die hun twijfels zorgvuldig in de ijskast hebben gestopt. Alle ellende in de wereld brengt veel mensen in verwarring over de vraag: waar is God in dit alles? Waar was God in de misbruikschandalen, die in Godvergeten worden onthuld? Kun je dan, met al deze ellende en hypocrisie om je heen, nog wel geloven?
Laat me beginnen met te zeggen dat dit een legitieme vraag is. Waarom is geloofstwijfel zo lang een taboe geweest? Mensen die jarenlang trouw naar de kerk zijn gegaan, voelen vaak de neiging om hierover te zwijgen. Geloofstwijfel werd in veel gemeenschappen niet aanvaard; het werd gezien als een afwijking van de norm. Maar dit ideaalbeeld werd gevormd door gevestigde religie, en het past voor veel mensen niet meer bij hun eigen ontwikkeling en ervaringen.
Twijfel als noodzakelijk proces
Een andere reden om je twijfels in de ijskast te stoppen, is de vrees die twijfelen met zich meebrengt. Geloofstwijfel is iets waar veel mensen het liefst niet mee geconfronteerd worden, omdat het diepgewortelde zekerheden aan het wankelen kan brengen. Door dat knagende stemmetje te negeren, proberen we misschien ons wereldbeeld en onze innerlijke rust en vrede te bewaren.
Toch is dat een gemiste kans. Twijfel maakt deel uit van onze geloofsreis; je kunt het vergelijken met een pad bezaaid met herfstbladeren. Er zijn momenten waarop dingen uit je leven verdwijnen, en dat kan pijnlijk zijn. Maar wat ligt er ten grondslag aan dat verlies? Waarom laten de bomen in jouw leven op dit moment deze bladeren los? Door je twijfels te omarmen als een essentieel proces van loslaten en vernieuwing, schep je ruimte om die afvallende bladeren op je pad met een open hart te verkennen.
Weer worden als een kind
Denk eens terug aan de uitdagendste momenten in je leven. Je stond voor moeilijke keuzes en het was onduidelijk welke richting je op moest. Wanneer we door een dal trekken, voelen we vaak onze angsten en twijfels. We worden geplaagd door de pijn in onze voeten en de zwaarte van de weg. Het is meestal pas achteraf dat we beseffen hoe sterk we werkelijk waren, en dat iets groters dan onszelf ons gedragen heeft. Bijvoorbeeld door die ’toevallige’ ontmoetingen met mensen die het juiste woord spraken op het juiste moment. Of door de lichtpuntjes en wegwijzers op je pad. Al die dingen hebben je door moeilijke tijden heen geholpen.
Denk nu eens terug aan je kindertijd. De onbevangenheid van kinderen is ontwapenend. Het lijkt alsof ze samen met de Schepper door de wereld dansen. Ze weerspiegelen iets van Gods stralende licht: zo puur, vol levenslust, nieuwsgierig en openhartig. Kinderen bewegen zich in een stroom van vertrouwen, met een diepgeworteld geloof dat hun noden zullen worden vervuld, en dat ze onvoorwaardelijk geliefd zijn. Maar naarmate we ouder worden, raken we steeds verder van die hartgesteldheid verwijderd. We trekken door duistere dalen, maken verkeerde keuzes en verliezen dat kinderlijke vertrouwen dat ons zo dicht bij de Bron van alle leven hield.
Afvallende bladeren
Zelf herinner ik me het moment dat het meest vormend was voor mijn geloof. Het waren niet de kerkdiensten of de preken in de kerk, het waren geen opzwepende liederen of grote events. Integendeel, het was het moment waarop ik in het ziekenhuis lag, balancerend tussen leven en dood. Vechtend voor dat prille leventje in mij.
Het gevolg van mijn bijna-doodervaring is dat ik op een heel andere manier naar de kerk en religie ben gaan kijken. Veel van de dingen die we uit gewoonte doen of om anderen te plezieren, bleken weinig waarde te hebben, omdat ze niet voortkomen uit licht en liefde. Mijn levenspad, dat aanvankelijk zo zeker en zonnig leek, raakte bezaaid met afvallende bladeren. In het begin voelde dat als een angstige en ontwrichtende ervaring. Maar na verloop van tijd begon ik te begrijpen dat sommige dingen in ons leven gaan schuiven omdat ze geen licht meer in zich dragen. Of omdat ze niet meer aansluiten bij het unieke levenspad dat God voor ons heeft.
“Twijfel omarmen zoals het is, dat is het antwoord om alle kracht te herwinnen die we nodig hebben.” (Monica Berg)
Veel mensen stoppen hun twijfels in de ijskast, en dat blokkeert hen. Waarom doen ze dat? Vaak omdat ze het idee hebben dat het hen maar niet lukt om een ‘goede gelovige’ te zijn. Maar wat is dat: een goede gelovige? Ik vergelijk de geloofsweg graag met een pelgrimage. Een pad kan ook bezaaid zijn met twijfels, die zijn als kleurrijke herfstbladeren op de grond. Koester ze, onderzoek ze, want ze zijn daar voor een reden. Misschien willen ze je iets leren.
Omarm je twijfels
Twijfels zijn als bladeren die op ons pad vallen. In plaats van weg te kijken, mogen we ze omarmen en verkennen. Welke bladeren laten hun leven achter en wat is hun verhaal? Op die manier kunnen we geloofstwijfel aanvaarden als een kans voor kracht en groei, als een wegwijzer naar wat werkelijk van waarde is.
Het leven is niet altijd makkelijk en elke weg is uniek. Maar het kan helpen om te ontdekken wat jou het gevoel geeft dat je je kunt verbinden met onze ultieme Bron van licht en liefde. Bijbellezen, bidden of naar de kerk gaan kunnen helpen, maar er zijn nog andere talen waarin God tot ons hart kan spreken. Een vrouw die ik ken, heeft als spirituele taal muziek. De klanken van pianospel kunnen haar diep raken en kracht geven. Voor een ander is dat wandelen in de natuur, voor een derde meditatie of het bezoeken van een klooster. We zijn allemaal verschillend en iedere weg is anders.
“Vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn heilrijke rechterhand.” – Jesaja 41:10
Ga op weg, tel je zegeningen en blijf trouw aan jezelf. En wie weet… misschien herontdek je de liefde van je Maker op manieren die je nooit eerder voor mogelijk had gehouden. ♡
Geef een reactie