In de media horen we veel verhalen over oorlogen, en de toekomst lijkt soms somber. Wat staat ons te wachten? Wie weet het nog? Het is menselijk om zekerheid te zoeken. Maar soms moeten we met vertrouwen de stap in het onbekende maken, ook al kunnen we de weg niet zien.
Pelgrimeren is een levensstijl die ik al jaren geleden omarmd heb. Meestal ga ik mijn reis te voet, maar af en toe neem ik de fiets. Op donderdagochtend vertrek ik vol enthousiasme om 06.45 uur voor een tocht van ongeveer dertig kilometer naar Oostmalle, waar ik twee workshops zal geven op een middelbare school.
Door de weg gedragen
De wereld is bedekt door duisternis, en de felle koplampen van passerende auto’s flitsen door de nacht. Voorbij Brasschaat strekt zich een lang, onverlicht fietspad uit. Sommige delen zijn zichtbaar, andere zijn bedekt onder een laag bladeren. Ik werp een blik op mijn horloge; het is precies anderhalf uur rijden. Als ik op tijd wil komen, moet ik mijn angst laten varen en snelheid maken.
Zo’n barre tocht door de duisternis geeft te denken over vertrouwen. Fietsen over een pad is relatief eenvoudig, maar wat als je alleen bladeren ziet? Dan moet je erop vertrouwen dat er daaronder een weg ligt. Bovendien moet je geloven dat je, ongeacht de hobbels en kuilen, door die weg gedragen zult worden. En dat niet alleen. Je moet vertrouwen op de weersvoorspellingen, op de leiding van Google Maps, en hopen dat andere weggebruikers zich ook een beetje aan de spelregels houden, zodat je veilig aankomt.
Onbestemd pad
Er zijn momenten dat ons leven lijkt op een donkere nacht. We moeten op pad, zelfs al zien we geen hand voor ogen. Op zulke momenten voel je je kwetsbaar. Wat als er obstakels zijn die je niet kunt zien? Wat als je valt of verdwaalt? Er zijn zoveel dingen om je zorgen over te maken. In de media worden we overladen met informatie over oorlogen en klimaatproblemen, en dan vragen we ons misschien af hoe het met deze wereld moet. De toekomst lijkt een donker en onbestemd pad. Wat voor ons ligt, kunnen we niet met zekerheid zeggen, en dat is nu juist wat een mens zoekt: zekerheid.
En toch… soms vraagt het leven ons om met vertrouwen op pad te gaan, ook al kunnen we de weg niet altijd zien. Hoop bevindt zich tussen het weten en het wensen in. Het is die innerlijke overtuiging dat het goed zal komen, een waakvlammetje in je hart dat blijft branden. Vertrouwen is een drijfveer die ons aanspoort om in beweging te komen, een motivator om vooruit te gaan. Een anonieme quote op de Thomas website van KU Leuven omschrijft het treffend:
“Vertrouwen is een weg opgaan die je nog niet eens ziet liggen.”
Waar vertrouwen wordt gedeeld, openen zich deuren naar samenwerking en begrip. Martin Luther King verwoordt het prachtig: ‘Als je vertrouwen hebt, hoef je niet de hele trap te zien om de eerste stap te zetten’. Vertrouwen is meer dan mooie woorden. Het biedt ons de moed om onze dromen na te jagen en onze levensmissie te vervullen. Zelfs wetenschappers moeten soms een ‘Leap of Faith‘ (sprong van geloof) wagen voordat ze baanbrekend werk kunnen verrichten.
Moed zet de eerste stap
Mijn tocht was ook zo’n ‘Leap of faith‘. Maar na zestig kilometer te hebben afgelegd, kom ik veilig thuis. Dwars door de duisternis heen heeft de weg me vooruit gestuwd, zelfs te midden van de gevallen bladeren.
Het leven is vol onzekerheden en biedt weinig garanties. Maar als mijn pelgrimages me iets geleerd hebben, dan is het wel dit: als je écht gelooft dat alles goedkomt, dan vind je meestal wel een weg. Soms op manieren die je nooit kunnen vermoeden. Elk avontuur begint met een dosis vertrouwen, en niet te vergeten de moed om die eerste stap te zetten. ♡
Geef een reactie