Voor de protestantse kerk De Brabantse Olijfberg was deze zondag een bijzonder moment. Het historische kerkgebouw, dat teruggaat tot 1615, is tijdelijk gesloten voor een grootschalige renovatie. Dit was de eerste kerkdienst in de pastorie, een intieme setting die zorgde voor een gevoel van verbondenheid.
Voorganger Marian Knetemann leidde de dienst, waarbij het thema Dankdag voor Gewas en Arbeid centraal stond. Violist Thimo van Nimwegen vulde de ruimte met zijn warme klanken. Dankdag is een protestants feest dat herinnert aan de waarde van wat de natuur ons geeft. Het is een jaarlijks terugkerende kans om dankbaar stil te staan bij de overvloed die ons omringt, vanuit het besef dat niets wat we ontvangen vanzelfsprekend is. Dit jaar vond Dankdag plaats op woensdag 6 november.
Leren van de mier
De preek, geïnspireerd door onder meer Spreuken 6, nodigde uit om te reflecteren op onze waardes. De oogst is niet alleen voor ons eigen genot, maar heeft een diepere betekenis. De oogst verbindt ons met de wereld om ons heen. De volgende tekst, traditioneel toegeschreven aan de wijze koning Salomo, maakt dat treffend duidelijk:
“Ga naar de mier, luiaard, kijk hoe zij werkt en word wijs. Ze heeft geen leider, geen aanvoerder of heerser, toch legt ze in de zomer haar voedselvoorraad aan, verzamelt ze in de oogsttijd haar eten.” (Spreuken 6:6-8)
De mier verzamelt niet alleen voor zichzelf. Ze bouwt een voorraad voor de toekomst. Van de mier kunnen we leren om verder te kijken dan enkel onze eigen generatie. Wat we vandaag zaaien, zal morgen de oogst zijn voor onze kinderen en kleinkinderen.
De man die zonnepanelen op zijn dak plaatste
Knetemann illustreerde dat treffend met een anekdote. Een man plaatste zonnepanelen op zijn dak, hoewel hij wist dat hij zelf niet van de opbrengst zou profiteren. Zo’n visionaire daad stemt tot nadenken. Voor wie zaaien wij? Is het alleen voor ons eigen welzijn, om later zelf van de oogst te genieten, of zijn we bereid verder te kijken dan onze eigen belangen? Willen we investeren in het welzijn van anderen, zelfs als zij uiteindelijk de vruchten plukken van onze inspanningen?
De man die de zonnepanelen op het dak plaatste, deed dat niet voornamelijk om zelf energiekosten te besparen. Nee, hij voelde een grotere roeping; hij geloofde dat hij zo een waardevolle bijdrage leverde aan de toekomst. Hij begreep dat na hem nieuwe generaties zouden komen; mensen die zijn huis zouden bewonen en er hun thuis van zouden maken.
Huiskamerkerk
Over toekomstige generaties gesproken: de huiskamerkerk heeft zijn charme. In een tijd waarin kerken kleiner worden, voelen grote kerkgebouwen vaak afstandelijk aan en is het moeilijk om een gemeenschapsgevoel te creëren. Bovendien scoren ze minder goed op de EPC-waarde. Hoge energiekosten maken het lastig om zulke panden warm te houden, wat het kerkbezoek niet prettiger maakt. De knusse sfeer van de pastorie biedt een fijne plek om elkaar te ontmoeten. De huiskamerkerk ademt een relaxte sfeer en verlaagt de drempel om met elkaar in contact te komen.
Appelboom
Tijdens de kerkdienst zijn er ruim twintig mensen aanwezig. De Bijbel klinkt in vele talen. Na de dienst staat er warme koffie klaar. Samen bij de kachel en de koffiebar delen we niet alleen ons geloof, maar ook ons leven. Thimo bergt zijn viool weer netjes op in de koffer, en rond twaalven verlaten we het gebouw. De tuin ligt er prachtig bij en de boom voor de pastorie hult zich in talloze herfstkleuren.
Ik moet denken aan een citaat dat wordt toegeschreven aan Maarten Luther:
“Zelfs als ik wist dat de wereld morgen in puin zou vallen, dan zou ik nog steeds een appelboompje planten.”
Hoe groot de uitdagingen ook mogen zijn die ons pad kruisen – wij hebben de kracht om te zaaien. Laten we dat met wijsheid doen, zodat de generaties na ons een gezonde en vruchtbare wereld erven. Een plek waar mensen in harmonie en verbondenheid kunnen leven met de Schepper en de wonderen van de schepping.
Fijne zondag iedereen! ♡
Geef een reactie